วันศุกร์ที่แล้วไปเที่ยวดอยปุย นั่งซ้อนรถอิ๋มไปขึ้นเขาไปประมาณยี่สิบกว่ากิโล  มีอัญกะนุ่นล่วงหน้าไปจองเตนท์ก่อนแล้ว  ระหว่างทางวิวดีมากๆ  แต่พอเลยพระตำหนักภูพิงค์ไปทางเริ่มคดเคี้ยว ยิ่งพอแยกตรงหมู่บ้านม้งแล้ว  ทางขรุขระแล้วก็ขึ้นเขาลงเขาตลอด ลุ้นไปกะอิ๋มตลอดทาง นั่งหัวเราะกันไปว่าป่านนี้อัญเข็นรถนุ่นขึ้นไปกี่ดอยก็ไม่รู้ 555 ส่วนคุณนายมีผู้บ่าวขี่รถให้สบายไป อิอิ ใช้เวลาเดินทางแค่ 45 นาทีเอง ไปถึงลานกางเต้นท์อากาศดีมากๆเลยอ่ะ   จากนั้นก็เริ่มพยายามก่อไฟกัน ทุกคนมีมาแต่ภาคทฤษฎีไม่เคยปฏิบัติเลย กว่าไฟจะติด 55 ตั้ง 2 ชั่วโมง จนนุ่นถอดใจนึกว่าจะอดกินหมูปิ้งซะแล้ว พอเริ่มมืด หมอกเริ่มลงหนามากๆ แสงไฟฉายห่างกันเกิน 3 เมตรยังแทบมองไม่เห็น เพื่อนๆมากันครบ ก็เริ่มจัดการอาหารเย็น กำลังนั่งปิ้งหมูอยู่ดีๆ ฝนก็เริ่มตก ทีแรกนึกว่าหมอกหนา แต่จริงๆมันไม่ใช่แฮะ ตกไม่หยุดเลย ก็ย้ายไปกินที่ศาลากัน พอมานอนในเต้นท์ฝนก็ยังไม่หยุด นอนไปได้พักเดียว เต้นท์น้ำท่วม พวกเรากลายเป็นผู้ประสบภัยน้ำท่วมไปเรียบร้อย ต้องหอบผ้าห่ม เสื้อกันหนาวขึ้นไปนอนที่ศาลา ลมพัดหนาวสุดๆไปเลย  ตื่นมาตอน 6โมง หมอกลงหนามาก อากาศก็เย็นประมาณ 11 องศา  ออกมาถ่ายรูปเล่นกัน  ฝนตกสลับกับหมอกลงตลอด  จนรอไม่ไหว ตอนเที่ยงเลยตัดสินใจขี่รถกลับกัน  ตอนลงมาหนาวมากๆ  กว่าจะมาถึงข้างล่างหนาวแทบแย่ แถมคนที่อยู่บนถนนก็มองพวกเราแปลกๆ 55 ก็ทุกคนใส่เสื้อกันหนาวเต็มอัตรา แถมด้วยหมวก ผ้าพันคอ คนอื่นคงนึกว่าเห่อน่าดู แต่จริงๆมันหนาวสุดๆไปเลย กลับลงมาแล้วตกลงใจกันใหม่ว่า เดี๋ยวจะต้องขึ้นไปใหม่เพื่อไปถ่ายรูป ยังไม่จุใจกับคราวนี้เพราะฝนตก ยังไม่ได้เดินเที่ยวป่าเลย  ใกล้ๆแค่นี้เองดอยปุย อิอิ 

ไชโยๆๆๆ สอบเสร็จแล้ว เทอมนี้มันนักสาหัสจริงแฮะกว่าจะผ่านมาได้ทั้งมิดเทอม ไฟนอล  ตอนมิดเทอมจะอ่านหนังสือก็โครตง่วงเลย นอนทั้งวัน ต้องกินกาแฟไม่งั้นอ่านไม่ทัน พอมาไฟนอล ตาเป็นนกฮูกเลย นอนไม่หลับแป่ว นอนตอนตี 4 มันนอนไม่หลับ6 โมงเช้าเลยนั่งซักผ้าซะเลย ขยันซะไม่มีอิอิ  คิดถึงเพื่อนๆชะมัดเลย อยากเจอๆๆ  ไว้รอไอ้ต้อมกลับมาแล้ว 6/1 ค่อยนัดเจอกัน เนอะๆๆ

โอ้ ไม่จริ๊งไม่จริง  ดูตารางเรียนเทอมหน้าแล้วจะเป็นลม ทำไมเวลาเรียนมีแต่แปดโมงหว่า  แย่แน่ๆเลย  หน้าหนาวซะด้วย  แงๆๆ   อีก 3อาทิตย์จะสอบอีกละ ขี้เกียจอ่านหนังสือจังเลย  วันนี้รู้คะแนนบัญชีละ อย่างน้อยก็ยังผ่านมีนมาโขอยู่ พอเอาตัวรอดได้ อิอิ  คิดถึงเพื่อนๆ 6/1 จังเลย  ปิดเทอมนี้นัดเจอกันซักทีเหอะ คราวที่แล้วผิดพลาดไปหน่อย อดเลย เฮ้อ

 

เมื่อวันก่อนวันเกิดเพื่อน มันชวนไปร้องคาราโอเกะตั้งสี่ชั่วโมง แทบจะเดินร้องเพลงออกจากห้อง 555 ดีนะมันช่วงน้องคณะที่ร้องเพลงเพราะๆไปด้วย ไม่งั้นลำพังแค่พี่ๆนี่คงจะแย่ เหอะๆๆ ต่อด้วยกินหมูกระทะ นั่งจนร้านจะปิด รอน้องๆกิน คุยสนุกดี แถมน้องหน้าตาน่ารักอีกต่างหาก อิอิ

กลับมาเชียงใหม่ตั้งแต่วันที่ 13 พร้อมความคิดที่ว่า 55 เที่ยวนี้ไม่ลืมของแน่นอน พอวันที่ 14 แม่โทรมาเลย พูดด้วยน้ำเสียงมีชียว่า รู้แล้วว่าเที่ยวนี้แพรลืมอะไร เราก็ อ้าว ลืมไรหว่า ไม่เห็นจำได้แฮะ  สรุปแล้วก็ลืมกระเป๋าลูกน้อยๆที่เอากลับไปซักบ้าน 2 ลูก  แหง่วๆๆ  ขนาดเดินทั่วบ้านแล้ว มันก็ยังไปแอบได้ เหอๆๆ

 

กลับมาเรียนแล้วขี้เกียจพิลึก หยุดไปตั้ง 9 วัน มาวันแรกคะแนนก็ออกเลย แต่ก็ยังดีเหนือมีนมาตั้ง 5 คะแนน ยังไม่อยู่ระดับแหวกว่ายใต้มีน ตีนเหยียบเอฟ รอดตัวไป อิอิ อาทิตย์ที่ผ่านมาก็หยุด 3 วัน สบายใจเลย ยืมนิยายมาอ่าน วันละ 2-3 เล่ม ตาลาย 555 แต่ก็ดีกว่าอ่านหนังสือเรียนมากๆ

 

ว๊าๆๆๆ  กลับบ้าน 8 วัน ทำไมเร็วเหมือน 3 วันเอง วันนี้เดินเก็บของทั่วบ้านเลย มีข้าวของกระจายอยู่ทุกห้อง ตั้งแต่ห้องนอน ห้องครัว ห้องรับแขก ห้องนั่งเล่น  แม้แต่ชั้นบนของบ้านก็มี เฮือกเหนื่อย ตอนนี้ก็ยังรู้สึกเหมือนลืมอะไรอยู่  แล้วพรุ่งนี้ของจะครบไหมเนี่ย ไม่งั้นบางทีต้องให้แม่ส่งไปรษณีย์ไปให้ประจำเลย แย่จังๆ คิดถึงเพื่อนๆเหมือนกันนะเนี่ย แต่ก็ยังอยากอยู่บ้าน ที่แน่ๆไม่คิดถึงอ.เลยแฮะ กลัวอ.บอกคะแนนสอบล่ะแย่ของแท้เลย 555 กลับไปเที่ยวนี้คงต้องรีบอ่านหนังสือละ (ยังไม่ใช่หนังสือเรียน อิอิ)  ดูหนังด้วย  ไม่ได้ดูหนังใหม่ๆมาตั้ง3 เดือน ไม่ว่างเลย เดี๋ยวจะเอาบัตรประชาชนไปฝากไว้ร้านหนังสือ เอาบัตรของอัญไปฝากไว้ร้านหนัง กลายเป็นคนต่างด้าวไปเลย  เหอๆๆ

 

แย่ที่สุดก็คือเอาการบ้านิงลิชอีสฟันนี่มาด้วยแต่ไม่ได้ทำแฮะ แล้วมีสอบวันอังคาร โอ้พระเจ้าช่วยกล้วยปิ้ง แล้วจะทำไงดีหว่า  พรุ่งนี้ค่อยทำ อิอิ เข้าหลัก ทำคนเดียวตายเดี่ยว สองคนตายหมู่ ก็ให้เขียนซัมมารี่ มันยากนี่นา ภาษาอังกฤษยิ่งแย่ๆอยู่  แถมเมื่อวันศุกร์ก็โดดกลับบ้าน หายไป 2 คะแนน ตามระเบียบ สงสัยเหลือซีซะมั้งเนี่ย ช่างเถอะๆ

แย่จัง กลับบ้านทีไรเหมือนจะเป็นหวัดทุกที ฮัดชิ้วๆๆๆ อัพสเปซไปก็จามไป  นอนตื่นมาก็จาม อาบนําสระผมเสร็จก็จาม สูดนํามูกปืดๆทั้งวันเลย  สงสัยยาแก้แพ้ก็จะเอาไม่อยู่ละ คงต้องหาหมอจริงๆจังๆซักกะที  เฮ้อๆๆๆ  กลับมาบ้านตั้ง 4 วันละ ออกไปตัดผมวันเดียวเอง ชักจะเฉาๆแฮะ สงสัยพรุ่งนี้ต้องออกไปร้านหนังสือ ไปซื้อนิยายสักเล่มให้รางวัลตัวเอง ที่มีแรงอ่านหนังสือสอบแบบมินิมาราธอน อิอิ  ช่วงนี้อยู่บ้านของกินอร่อยทุกอย่างเลย กลับไปเป็นลูกหมูน้อยๆแน่ เฮือกๆๆๆ  คิดเมนูอยู่ในหัวเป็น 10 อย่างเลย ที่อยากให้แม่ทำให้กินเนี่ย คิดไว้ตั้งแต่ก่อนกลับบ้านละ  555 พูดเหมือนอยู่เชียงใหม่อดอยากเนอะ  แต่ยังไงข้าวที่ไหนก็ไม่อร่อยเท่าข้าวบ้าน  ช่วงนี้เล่นแต่คอม อ่านแต่นิยาย กลับไปลืมแน่เลย อะไรที่เรียนค้างไว้ เฮือก  ค่อยว่ากันอีกที

 ในที่สุด 10 วันอันตรายก็ผ่านพ้นไป มีแต่ตาเท่านั้นแหละที่ดำเป็นแถบเลย เฮ้อๆๆ กว่าจะสอบเสร็จได้ใจจะขาด 555 เริ่มตั้งแต่วันศุกร์ที่ 27 ละ อ่านหนังสือ ตี1-2 ตลอด ไม่ใช่อะไร มัวแต่ดูละคร วันศุกร์-อาทิตย์ ดูสร้อยแสงจันทร์ (พระเอกน่ารัก) วันจันทร์-พฤหัสดูหัวใจศิลา สะใจดี เหอๆๆๆ กว่าจะได้อ่านก็ 4 ทุ่มกว่าละ เหลือ 4 วัน วันละวิชาเลย ฟิตเต็มที่ ไปสอบวันพุธ การตลาด อันนี้ยังพอไหวๆ ชั่วโมงครึ่งก็เสร็จจำได้มั่งไม่ได้มั่ง แต่ไงคะแนนก็คงไม่น่าเกลียด กลับไปหอซื้อเป็บซี่ไปเลย กินแล้วสดชื่นจะได้มีแรงอ่านวิชาต่อไป  อ่านไปถึงเที่ยงคืนด้วยความรู้สึกแย่ๆ ก็วิชาภาษีอากร จำอย่างเยอะ มีคํานวณซะด้วย ทำเอาฝันถึงเลย  เฮือก และแล้วเช้าต่อมาวันที่ 2 ก็สอบภาษีตอน 8 โมง วิชานี้ก็ยังพอได้อยู่ แต่คงมีผิดเยอะเหมือนกัน  แล้วก็รีบกลับหออ่านบัญชีที่จะสอบพรุ่งนี้ อ่านไปทำแบบฝึกหัดในหนังสือไป ก็ดียังพอทำได้กะว่าพรุ่งนี้ไปสอบ ต้องพอได้แน่ๆ วันต่อมา ไปสอบตอน 15.30-18.30  ใช้เวลา 3 ชั่วโมงเต็ม นั่งตั้งแต่ท้องฟ้ายังสว่างจ้าจนเริ่มสลัวๆ ตามด้วยจิตใจเริ่มมัวลงๆ พร้อมกับคำถามในใจ ไมอาจารย์ออกข้อสอบงี้วะ อะไรที่คิดว่าไม่ออกดันออก นั่งทำไปก็แอบภาวนา หวังว่าคนอื่นก็ทำไม่ได้เหมือนกัน ก็คงจริงเพราะไม่ค่อยได้ยินเสียงกดเครื่องคิดเลขเลย แสดงว่ามัวแต่อ่านโจทย์ 55 และแล้วก็หมดเวลา ทุกคนออกมาด้วยเสียงเซ็งแซ่ ทำไม่ได้ ทำไม่ทัน ไมยากงี้วะ  อย่างนี้ก็วัดแล้วแบ่งได้เลยว่าเทพกะคนธรรมดา กลับหอด้วยใจห่อเหี่ยว เอาวะเหลือสถิติอีกตัวเดียว ก็รีบอ่านๆๆ แล้วเช้าวันนี้ตื่นมาด้วยความสดใส ไปสอบตอนเที่ยง  ยังดีนะที่ทำได้  เสร็จแล้วก็รีบกลับมาเก็บของกลับบ้าน 9 วัน สบายใจเลย  ทำไมมิดเทอมคราวนี้มันช่างสาหัสนัก คงจะเพราะสอบ 4 วันติดกัน เฮือกๆ หวังว่าคะแนนจะออกมาพอทำใจได้นะ

เฮ้อ เรียนไปแป๊บเดียวเอง จะสอบอีกละ  ยังไม่ค่อยได้อ่านหนังสือเลย มัวแต่เที่ยวเล่นเพลินไปหน่อย  แล้วเทอมนี้เรียนบัญชี 2 ตัวกลัวไม่แย่พอไปลงเรียนภาษาจีนเป็นตัวฟรี คิดถูกหรือผิดหว่า (เกิดมาไม่เคยเรียน พูดก็ไม่เป็น เขียนไม่ได้) เรียนแรกๆสนุกดี แต่ตอนนี้เริ่มไม่ทันแฮะ ยังดีที่อ.ใจดี อิอิ  เฮือกๆจะสอบวันที่ 25 แล้ว ยังจำมะค่อยได้เลย

 

วันนี้น่าแปลกใจมากเรียน 8 โมง ตั้งโทรศัพท์ปลุกไว้ 6 โมงครึ่ง ตื่นมาแก 10 นาทีจะแปดโมง โอ้ๆๆๆ ต่อให้รีบไงก็ไม่ทันแล้ว เลยไปเรียนอีกที 9 โมงครึ่งเลย แย่จัง ไม่รู้โทรศัพท์ไม่ปลุกหรือว่าปลุกแล้วไม่ได้ยินหว่า แย่ๆๆ เรียนบัญชีซะด้วย

ตั้งแต่เปิดเทอมไม่ได้อัพสเปซเลย มีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้นทุกวัน โดยเฉพาะเรื่องเพื่อน ไม่น่าเชื่อว่าอยู่ปี 2 แล้วจะเพิ่งมีเพื่อนเป็นกลุ่ม เมื่อก่อนอยู่กะอัญแค่ 2 คน แต่แล้ววันที่น้องปี 1 เข้าห้องเชียร์วันแรก คิดว่าจะไปดูเฉยๆคงไม่ไปทุกวันหรอก แต่ไปแล้วเพื่อนมาน้อยมากๆ สงสารเพื่อนที่มาประจำก็เลยไปทุกวัน จนสนิทกะเพื่อนอีกหลายๆคน รวมเป็นกลุ่ม เย้ๆมีเพื่อนเป็นกลุ่มแล้ว

 

รถสีฟ้าคันน้อยน่ารักไปนอนอู่ 5 วัน เรื่องมันมีอยู่ว่าวันนั้นเป็นวันเปิดสายรหัส พี่ปี 4 พาไปเลี้ยง เลี้ยงเสร็จก็ขี่รถพาน้องรหัสมาส่งที่หอตอน 3 ทุ่ม เสร็จแล้วก็ไปนอนตีพุงสบายใจกะว่าจะดูรักเธฮทุกวันตอนจบซักหน่อย แต่นอนได้ไม่ถึง 10 นาที พี่รหัสโทรมาชวนบอกให้พาน้องไปกินนมกัน อ้าวเราก็รีบขี่รถเข้าไปรับน้องที่หอใน แล้กะว่าขี่ออกประตูปั๊มปตท.  แต่ก่อนถึงปั๊มซัก 300 เมตร รถก็ดังแคร็กๆ แล้วพอเร่งเครื่อง เครื่องมันไปแฮะแต่รถไม่ไป  เหวอ ดีนะใกล้ถึงปั๊มแล้ว ก็เลยเอารถไปจอดในปั๊ม จากนั้นพี่เทคก็มาดูปรากฎว่าสายพานขาด แหง่ว ตามช่างมาลากไปซ่อม เฮ้อ วันต่อมาก็ต้องให้เพื่อนมารับที่หอไปเรียน กว่ารถจะซ่อมเสร็จ 5 วัน เฮือก เรื่องมันยาวกว่าที่คิด แต่ขี้เกียจเล่าแล้ว เอาเป็นว่าโครตเซ็งเลย

 

ขึ้นดอย ใส่เสื้อม่วงไปเดินขึ้นดอยกะน้องปี 1 สนุกมากถึงจะเหนื่อยบ้างแต่ก็ยังเดินได้ตลอดทาง ยิ่งตอนพักตรงไฟป่าได้ซื้อนําเทคน้องรหัสแล้วดีใจ เย้ๆมีน้องให้ดูแล กะว่าจะวิ่งโค้งสปิริตซะหน่อย วิ่งคู่กะอัญได้พ้นตรงโค้งหักสอกหน่อยเดียวก็หมดแรง เหอๆๆๆ  แต่ก็ยังไม่รู้สึกเหนื่อยเท่าตอนปี 1หรอก แต่ตอนลงดอยนี่สินั่งรถแดงลง ลุงคนขับขับซิ่งมากๆ โค้งไปโค้งมาเมาเลย น้องๆปี1กะปี 2 อีก 3 คนเลยช่วยกันกรี๊ดใหญ่ กว่าจะลงมาถึงม.ช ได้แทบแย่

 

ยังมีเรื่องอีกเยอะมากๆๆๆ  ไว้ว่างๆจะมาเล่าๆๆๆ  คิดถึงเพื่อน 6/1 KP 48 ทุกคนเลยว่ะ ตอนนี้กำลังเร่งให้ไอ้นิวทำเว็บห้องให้ใหม่มันสัญญาว่าจะเสร็จภายในวันที่ 17 นี้ ช่วยๆกันให้กำลังใจมันหน่อยนะ อิอิ เราจะได้มีเว็บไว้ติดตามข่าวสารกัน

พรุ่งนี้จะเปิดเทอมแล้ว ขี้เกียจจังเลย รู้สึกเหมือนกลับไปเป็นเด็ก แงๆๆ ไม่อยากไปโรงเรียน 555 ใจหวิวๆ เหงาๆ  เทอมนี้มีเรียน 8 โมงเช้าด้วย โหย ไม่ได้เรียน 8 โมงมานานละ แย่จัง แล้ววิชาบัญชีด้วย โดดก็ไม่ได้ อิอิ  คิดถึงเพื่อนๆ6/1จังเลย ช่วงนี้ไม่ค่อยได้คุยกะใครเลยอ่ะ  หวังอย่างแรงว่าวันหยุดหน้า(ตอนไหนไม่รู้)คงได้เจอกัน

เมื่อวานนี้ไปแอบดูน้องรหัสมา เป็นผู้หญิง ว้า(แอบผิดหวังเล็กน้อย น้องจังหวัดก็ผู้หญิงอ่ะ) 555 แต่มันเป็นธรรมดาที่ได้น้องผู้หญิง เพราะคนที่ 7 ของสายรหัสที่เป็นหญิง ก่อนหน้านั้นไม่รู้   อิอิ  น้องขาวๆ ดูท่าทางเรียบร้อย เพื่อนสนิทก็ได้น้องรหัสเป็นผู้หญิงกันเกือบหมดเลย  ช่วงนี้ไปคณะเกือบทุกวัน สนุกบ้าง เซ็งบ้าง บางทีก็ง่วง แต่ก็ดีกว่าอยู่เฉยๆ เดี๋ยวฟุ้งซ่าน 555  ช่วงนี้กำลังอยากฟั่นเฟือน (เว่อร์เกิน) ก็อย่างว่าคนทุ่มเทมากก็เจ็บหนัก หึหึ บางทีเวลาคงช่วยได้ เพราะสถานการณ์เปลี่ยนความคิดก็เปลี่ยน บางทีการวางแผนล่วงหน้ามากเกินมันก็ไม่ดี มันกลายเป็นการสร้างความหวังให้ตัวเอง แล้วยังเหมือนเอาห่วงมาผูกทำให้เราดิ้นไม่หลุด คิดแต่ว่าเคยคิดไว้ว่าจะทำอย่างนี้ พอไม่ได้ทำก็รู้สึกไม่ดี  รู้แล้วแหละที่ตอนนั้นไอ้แม็กเตือนก็เพราะงี้นี่เอง เวลาเปลี่ยนใจเปลี่ยน (จริงหรอ บางทีอาจไม่ใช่ หรือว่าใช่ ) คนบางทีก็ดูแต่ภายนอกไม่ได้หรอก หน้าหวานๆแต่ใจอาจขมก็ได้ หึหึ

 

เปลี่ยนเรื่องดีกว่า ช่วงนี้ไม่รู้เป็นไรคุณแม่หวงเหลือเกินอยากให้กลับบ้าน โทรถามทุกวันเลย เฮือก แต่ยังไม่อยากกลับเลย กลับไปก็ไม่ได้ทำอะไร นั่งเล่นคอมเฉยๆ อยูที่ม.ช ยังไปคณะไปเจอเพื่อนๆ น้องๆ

 

 

ดีใจจังพรุ่งนี้จะได้พาน้องๆไปเที่ยวแล้ว สองวันมานี้ธุรกิจรัดตัว โทรศัพท์ก็ดังบ๊อยบ่อย คุยกะใครมั่งไม่รู้ งงไปหมด เฮ้อ หวังว่าคืนนี้จะนอนหลับนะ พรุ่งนี้จะได้มีแรงไปเที่ยวกะน้อง เหอๆๆ ไม่น่าเกิดมาขี้กังวลเลย เซ็ง 

 

คิดถึงเพื่อนๆแฮะ สงสัยเพื่อนเราก็คงติดรับน้องกันหมด แก่ขึ้นอีกปีละ 555

 

เมื่อวานอ่านนิยาย(ถึงจะยุ่งแค่ไหนก็นะ อิอิ) บางตอนมันก็ทำให้นึกถึงเรื่องของตัวเอง เฮือก แย่จัง แต่พอนึกๆแล้วก็แปลกดีบางที่คนเราก็เหมือนเส้นที่วิ่งตัดกัน พบกันตรงที่ตัดกันแล้วจากนั้นก็ห่างกันไป   อย่างนี้กับเส้นขนานอันไหนดีกว่ากันหว่า

อาทิตย์หนึ่งผ่านไปไวเหมือนโกหก แงๆ ต้องกลับไปเชียงใหม่ละ ยังอยากอยู่บ้านอยู่เลยอ่ะ แต่ไม่แน่ไปรับน้อง 4-5 วัน อาจจะกลับมาอยู่บ้าน ถ้าจะดีเหมือนกัน อยู่นู่นเหงา  แต่ช่วงนี้ทั้งยุ่งทั้งเหนื่อยชะมัดเลเรื่องรับน้องเนี่ย ถ้าถึงคืนวันที่ 20 เมื่อไหร่คงนอนไม่หลับแน่ๆ มัวแต่กังวลเรื่องพี่ๆน้องๆ แต่ไม่เป็นไหร่อยู่กะอัญ สบายอยู่แล้ว อิอิ

 

คิดถึงเพื่อนเก่าจังเลย   คิดถึงทุกคนเลย กลับมาเที่ยวนี้เจอเพื่อนไม่กี่คนเอง  ไว้เที่ยวหน้าเพื่อนกลับมาพร้อมกัน เราค่อยกินข้าวด้วยกันนะ รอเว็บห้องไอ้นิวด้วย ทำไม่เสร็จซักที หลังจากล่มไป เหงาเลย อยากอ่านนิทานตลกๆของห้องเราจัง

 

วันนี้ตื่นแต่เช้า แต่งตัวไปขอสปอนเซอร์ตามร้านค้า วนอยู่แถวตลาดเป็นสิบๆรอบ ฝนก็ตก เหนื่อยมากเลยแต่ก็คุ้ม อิอิ  กลับบ้านเที่ยวนี้ออกจากบ้านทุกวันเลย  มูมู่นั่งจ๋องเลยเจ๊แพรมันออกจากบ้านแต่ละที  สงสัยอยากไปเที่ยวด้วย 

เมื่อวานผลแอดมิสชั่นออก ดีใจกะน้องๆทุกคนเลยๆที่ติด หาเบอร์โทร รายชื่อน้องซะแย่  แล้วเลยนัดน้องๆที่ติดม.ช ทุกรอบมาเจอกัน นับจำนวนน้องทั้งหมดน่าจะซัก 40 คน วีดวิ้วๆ เยอะชะมัด  น้องน่ารักๆทั้งนั้นเลย อย่างนี้พี่ๆปี 2 ตกกระป๋องแย่ เฮ้อ เหนื่อยจัง กลับบ้านแล้วอยากจะนอนซัก 8 ตลบ  พรุ่งนี้ต้องไปขอสปอนเซอร์อีก แต่ไม่เป็นไรเพื่อน้องทำได้ทุกอย่าง อิอิ

 

เฮ้อ ไม่น่าเชื่อเหมือนพึ่งไม่นานนี้เอง ที่รู้ว่าติดโควต้า ได้เจอเพื่อนๆพี่ๆครั้งแรก  แต่ตอนนี้มีน้องละ เวลาผ่านไปเร็วมากๆ แก่ขึ้นอีก 1 ปีเลยเรา

 

 

ดีใจจังเลย กลับมาอยู่บ้านสบายใจ ถึงจะนั่งรถนาน น่าเบื่อ แต่ถึงบ้านแล้วหายเหนื่อยเลยแหละ  มีแต่ของอร่อยๆทั้งนั้นเลย เราก็กินๆ เล่นคอม สบายใจเลย  เรื่องบางเรื่องอยู่บ้านแล้วก็ดี จะได้ไม่ต้องนึกถึง นึกแล้วก็เพราะเป็นเด็กแท้ๆ  ตอนนี้โตกว่าเดิมเยอะมองย้อนไปก็ตลกดี เหอๆๆๆ 

 

มูมู่ดีใจมากเลย เจ๊แพรของมันกลับบ้าน วิ่งมาเกาะขา กระโดดแล้วโดดอีก เดินตามทั้งวันเลย(ขี้ใหม่หมาหอม 555 เดี๋ยว 3 วันมันก็เลิกตามละ) น่ารักจริงๆๆตั้งแต่มีกระดิ่งอันใหม่ มันเลยหนีเที่ยวไม่ได้เลยเดินไปไหนก็ได้ยินเสียง 

 

คิดถึงเพื่อนๆ 6/1 ทุกคนเลย แต่คงไม่มีเวลานัดกันแล้วว่ะ เพื่อนๆเราดูแล้วยุ่งเตรียมตัวรับน้องกันทั้งนั้น  รอลุ้น อยากเห็นหน้าน้องจังหวัดกะน้องรหัสจังเลย อยากได้น้องน่ารักๆ อิอิ 

       " ใครๆว่าฟ้าให้คนได้รักกัน ก็น่าให้ฉันกับเธอชิดใกล้ ทำไมล่ะใจที่ให้เธอไป ไม่เคยถึงเธอซักที
       

        ไม่โทษว่าฟ้าไม่ให้เรารักกัน ไม่โทษอย่างนั้นเพราะว่ามันไม่ดี คงเพราะว่าฟ้าไม่ค่อยจะมี เวลาให้เราผูกพัน

        แต่จะนานแค่ไหน และเท่าไร ในหัวใจไม่ท้อ

        จะเก็บใจไว้ เก็บเพื่อรอ ขอรอ รอจนกว่า จนกว่าที่ฟ้าจะมีเวลาให้เรารักกัน

        เก็บคำว่ารักที่ฉันมี  ไม่ให้ใครตราบนานเท่านาน ไม่เคยหยุดหวัง วันไหนสักวันจะให้กับเธอ 

        ในความอดทน ไม่เคยลดไป ในความตั้งใจ ไม่เคยสิ้นสุด ในความห่วงใยไม่เคยจะหยุด ในใจที่มีแต่รัก 

        แต่จะนานแค่ไหน และเท่าไร ในหัวใจไม่ท้อ 


        จะเก็บใจไว้ เก็บเพื่อรอ ขอรอ รอจนกว่า จนกว่าที่ฟ้าจะมีเวลาให้เรารักกัน

        เก็บคำว่ารักที่ฉันมี ไม่ให้ใครตราบนานเท่านาน ไม่เคยหยุดหวัง วันไหนสักวันจะให้กับเธอ "