กลับมาเชียงใหม่ตั้งแต่วันที่ 13 พร้อมความคิดที่ว่า 55 เที่ยวนี้ไม่ลืมของแน่นอน พอวันที่ 14 แม่โทรมาเลย พูดด้วยน้ำเสียงมีชียว่า รู้แล้วว่าเที่ยวนี้แพรลืมอะไร เราก็ อ้าว ลืมไรหว่า ไม่เห็นจำได้แฮะ  สรุปแล้วก็ลืมกระเป๋าลูกน้อยๆที่เอากลับไปซักบ้าน 2 ลูก  แหง่วๆๆ  ขนาดเดินทั่วบ้านแล้ว มันก็ยังไปแอบได้ เหอๆๆ

 

กลับมาเรียนแล้วขี้เกียจพิลึก หยุดไปตั้ง 9 วัน มาวันแรกคะแนนก็ออกเลย แต่ก็ยังดีเหนือมีนมาตั้ง 5 คะแนน ยังไม่อยู่ระดับแหวกว่ายใต้มีน ตีนเหยียบเอฟ รอดตัวไป อิอิ อาทิตย์ที่ผ่านมาก็หยุด 3 วัน สบายใจเลย ยืมนิยายมาอ่าน วันละ 2-3 เล่ม ตาลาย 555 แต่ก็ดีกว่าอ่านหนังสือเรียนมากๆ

 

ว๊าๆๆๆ  กลับบ้าน 8 วัน ทำไมเร็วเหมือน 3 วันเอง วันนี้เดินเก็บของทั่วบ้านเลย มีข้าวของกระจายอยู่ทุกห้อง ตั้งแต่ห้องนอน ห้องครัว ห้องรับแขก ห้องนั่งเล่น  แม้แต่ชั้นบนของบ้านก็มี เฮือกเหนื่อย ตอนนี้ก็ยังรู้สึกเหมือนลืมอะไรอยู่  แล้วพรุ่งนี้ของจะครบไหมเนี่ย ไม่งั้นบางทีต้องให้แม่ส่งไปรษณีย์ไปให้ประจำเลย แย่จังๆ คิดถึงเพื่อนๆเหมือนกันนะเนี่ย แต่ก็ยังอยากอยู่บ้าน ที่แน่ๆไม่คิดถึงอ.เลยแฮะ กลัวอ.บอกคะแนนสอบล่ะแย่ของแท้เลย 555 กลับไปเที่ยวนี้คงต้องรีบอ่านหนังสือละ (ยังไม่ใช่หนังสือเรียน อิอิ)  ดูหนังด้วย  ไม่ได้ดูหนังใหม่ๆมาตั้ง3 เดือน ไม่ว่างเลย เดี๋ยวจะเอาบัตรประชาชนไปฝากไว้ร้านหนังสือ เอาบัตรของอัญไปฝากไว้ร้านหนัง กลายเป็นคนต่างด้าวไปเลย  เหอๆๆ

 

แย่ที่สุดก็คือเอาการบ้านิงลิชอีสฟันนี่มาด้วยแต่ไม่ได้ทำแฮะ แล้วมีสอบวันอังคาร โอ้พระเจ้าช่วยกล้วยปิ้ง แล้วจะทำไงดีหว่า  พรุ่งนี้ค่อยทำ อิอิ เข้าหลัก ทำคนเดียวตายเดี่ยว สองคนตายหมู่ ก็ให้เขียนซัมมารี่ มันยากนี่นา ภาษาอังกฤษยิ่งแย่ๆอยู่  แถมเมื่อวันศุกร์ก็โดดกลับบ้าน หายไป 2 คะแนน ตามระเบียบ สงสัยเหลือซีซะมั้งเนี่ย ช่างเถอะๆ

แย่จัง กลับบ้านทีไรเหมือนจะเป็นหวัดทุกที ฮัดชิ้วๆๆๆ อัพสเปซไปก็จามไป  นอนตื่นมาก็จาม อาบนําสระผมเสร็จก็จาม สูดนํามูกปืดๆทั้งวันเลย  สงสัยยาแก้แพ้ก็จะเอาไม่อยู่ละ คงต้องหาหมอจริงๆจังๆซักกะที  เฮ้อๆๆๆ  กลับมาบ้านตั้ง 4 วันละ ออกไปตัดผมวันเดียวเอง ชักจะเฉาๆแฮะ สงสัยพรุ่งนี้ต้องออกไปร้านหนังสือ ไปซื้อนิยายสักเล่มให้รางวัลตัวเอง ที่มีแรงอ่านหนังสือสอบแบบมินิมาราธอน อิอิ  ช่วงนี้อยู่บ้านของกินอร่อยทุกอย่างเลย กลับไปเป็นลูกหมูน้อยๆแน่ เฮือกๆๆๆ  คิดเมนูอยู่ในหัวเป็น 10 อย่างเลย ที่อยากให้แม่ทำให้กินเนี่ย คิดไว้ตั้งแต่ก่อนกลับบ้านละ  555 พูดเหมือนอยู่เชียงใหม่อดอยากเนอะ  แต่ยังไงข้าวที่ไหนก็ไม่อร่อยเท่าข้าวบ้าน  ช่วงนี้เล่นแต่คอม อ่านแต่นิยาย กลับไปลืมแน่เลย อะไรที่เรียนค้างไว้ เฮือก  ค่อยว่ากันอีกที

 ในที่สุด 10 วันอันตรายก็ผ่านพ้นไป มีแต่ตาเท่านั้นแหละที่ดำเป็นแถบเลย เฮ้อๆๆ กว่าจะสอบเสร็จได้ใจจะขาด 555 เริ่มตั้งแต่วันศุกร์ที่ 27 ละ อ่านหนังสือ ตี1-2 ตลอด ไม่ใช่อะไร มัวแต่ดูละคร วันศุกร์-อาทิตย์ ดูสร้อยแสงจันทร์ (พระเอกน่ารัก) วันจันทร์-พฤหัสดูหัวใจศิลา สะใจดี เหอๆๆๆ กว่าจะได้อ่านก็ 4 ทุ่มกว่าละ เหลือ 4 วัน วันละวิชาเลย ฟิตเต็มที่ ไปสอบวันพุธ การตลาด อันนี้ยังพอไหวๆ ชั่วโมงครึ่งก็เสร็จจำได้มั่งไม่ได้มั่ง แต่ไงคะแนนก็คงไม่น่าเกลียด กลับไปหอซื้อเป็บซี่ไปเลย กินแล้วสดชื่นจะได้มีแรงอ่านวิชาต่อไป  อ่านไปถึงเที่ยงคืนด้วยความรู้สึกแย่ๆ ก็วิชาภาษีอากร จำอย่างเยอะ มีคํานวณซะด้วย ทำเอาฝันถึงเลย  เฮือก และแล้วเช้าต่อมาวันที่ 2 ก็สอบภาษีตอน 8 โมง วิชานี้ก็ยังพอได้อยู่ แต่คงมีผิดเยอะเหมือนกัน  แล้วก็รีบกลับหออ่านบัญชีที่จะสอบพรุ่งนี้ อ่านไปทำแบบฝึกหัดในหนังสือไป ก็ดียังพอทำได้กะว่าพรุ่งนี้ไปสอบ ต้องพอได้แน่ๆ วันต่อมา ไปสอบตอน 15.30-18.30  ใช้เวลา 3 ชั่วโมงเต็ม นั่งตั้งแต่ท้องฟ้ายังสว่างจ้าจนเริ่มสลัวๆ ตามด้วยจิตใจเริ่มมัวลงๆ พร้อมกับคำถามในใจ ไมอาจารย์ออกข้อสอบงี้วะ อะไรที่คิดว่าไม่ออกดันออก นั่งทำไปก็แอบภาวนา หวังว่าคนอื่นก็ทำไม่ได้เหมือนกัน ก็คงจริงเพราะไม่ค่อยได้ยินเสียงกดเครื่องคิดเลขเลย แสดงว่ามัวแต่อ่านโจทย์ 55 และแล้วก็หมดเวลา ทุกคนออกมาด้วยเสียงเซ็งแซ่ ทำไม่ได้ ทำไม่ทัน ไมยากงี้วะ  อย่างนี้ก็วัดแล้วแบ่งได้เลยว่าเทพกะคนธรรมดา กลับหอด้วยใจห่อเหี่ยว เอาวะเหลือสถิติอีกตัวเดียว ก็รีบอ่านๆๆ แล้วเช้าวันนี้ตื่นมาด้วยความสดใส ไปสอบตอนเที่ยง  ยังดีนะที่ทำได้  เสร็จแล้วก็รีบกลับมาเก็บของกลับบ้าน 9 วัน สบายใจเลย  ทำไมมิดเทอมคราวนี้มันช่างสาหัสนัก คงจะเพราะสอบ 4 วันติดกัน เฮือกๆ หวังว่าคะแนนจะออกมาพอทำใจได้นะ